Σπιτι Και Επιπλο

Επικαλύπτονται και ξεμακραίνουν, ύστερα μόλις που ακουμπά στην πλάτη της καρέκλας μου και πάλι ψυχραίνει κι αποτραβιέ­ται, μετά βλέπω τη σκιά του αριστερού της μηρού ν’ αγγίζει την πολυθρόνα μου και την αισθάνομαι δροσερή και βελούδινη σαν φρεσκοκομμένο βερίκοκο. Πάντα με προσφορές καναπέδων Sanfos,
Ένα αφηρημένο χαμόγελο, μικροσκοπικό, μόλις στις άκρες των χειλιών της, εκείνη ν’ αδιαφορεί για την αι­τία του, ανθίζει, σβήνει και χάνεται πριν συγκρατήσεις την εικόνα του ωραίου καναπέ.

Διαβάζω ή κάνω πως διαβάζω κι αφήνω το βλέμμα μου να ζωγραφίζει τις αχτίδες του φεγγαριού που χο­ρεύουν μπλουζ στο κορμί της ανάμεσα στα πανέμορφα έπιπλα. Ένα νυχτολούλουδο με μακρύ κι ωχρό κοτσανι κι ένα κόκκινο τέλειο κρεβάτι. Κε­φάλι μάλλον μικρό, ίσια μαλλιά, κοντά, χτενισμένα προς τα πίσω, αγορίστικα, που περνούν πονηρά πάνω από τ’ αυτιά της. Δεν ήταν πάντα κοντά. Όταν την πρωτο­γνώρισα της έφταναν στη μέση, ήταν το χαρακτηρι­στικό της, αλλά κανείς δεν ξέρει τι συνέβη, τι την πεί­σμωσε και τα ‘κοψε, κι ένα πρωί τα βρήκε η μικρή στα σκουπίδια και ούρλιαξε απ’ τον τρόμο της.